We zullen wel zien…

De tijd gaat snel. Veel te snel.

17 november 2014. De laatste keer dat ik hier nog iets neergepend heb. En eerlijk gezegd, was dat ook al ‘gene vette’. Het koerstruitje dat ik toen aan het tekenen was, ligt hier trouwens nog altijd onafgewerkt in de kast. Er is iets dat mij tegenhoudt om hier verder aan te werken. Het ligt er dus al bijna een jaar… Gelukkig heb ik de kast al een paar keer opgeruimd of je zou het helemaal niet meer terugvinden.

Maar… deze blogstilte wil niet zeggen dat ik heb stilgezeten. Ik ben eigenlijk zeer druk bezig geweest. Allez, dat mag je ook met een korreltje zout nemen aangezien ik mij op doktersadvies verplicht rustig moest houden de laatste maanden… Maar dit gelukkig allemaal voor een goed doel… Binnen nu en enkele dagen zal ik namelijk mijn eerste kleine spruit in m’n handen mogen houden. Superspannend!

Als ik de voorbije maanden iets geleerd heb, dan is het wel dat je het verloop van een zwangerschap niet kan plannen. Maar onze kleine baby zit nog altijd (tegen alle verwachtingen in) op de juiste plek… Hip hoi! Ik ben nochtans een planner, alles moet geregeld zijn, uitgeteld, perfect in het plaatje passen, maar ondertussen heb ik geleerd dat dat niet altijd kan. Ik heb op dit vlak m’n idee├źn toch zwaar moeten bijstellen…

Het verbaasde me trouwens tijdens deze periode, met verplichte rust, hoeveel blogs er bestaan voor ‘de mama’. De ene blog al populairder dan de andere, maar ze bieden allemaal een perspectief over hoe een ‘goede’ moeder zou moeten zijn. Honderden tips en tricks om er voor te zorgen dat het leven met een klein baby’tje vlotter, beter en volgens de ‘regeltjes’ verloopt. Ik laat deze tips momenteel aan mij voorbij gaan. ‘Ik zal wel zien.’ is mijn motto van de afgelopen maanden. De hele zwangerschap door was dit volgens mij de beste houding. De periode dat ik in het ziekenhuis heb gelegen en dan de weken daarna. ‘Ik zal wel zien. We zullen wel zien.’ Je kan je nog zo goed voorbereiden, alles draait waarschijnlijk toch anders uit. Geen idee hoe de bevalling gaat verlopen, geen idee hoe je een kleintje opvoedt, maar dat zal allemaal wel loslopen. Uiteindelijk zijn er miljoenen vrouwen mij voorgegaan. Ik ben niet de eerste en niet de laatste. En de papa is er ook nog altijd…

Aan alle mama’s op het wereldwijde web… Wat is jouw motto?